دوام واشر الکتروگالوانیزه در محیط های خشن؟ 

بیایید کار را کاهش دهیم: اگر فکر می کنید واشرهای الکتروگالوانیزه استاندارد راه حل قابل اعتمادی در درازمدت برای اسپری نمک، قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی یا رطوبت بالا هستند، احتمالاً خود را برای یک شکست میدانی پرهزینه آماده کرده اید. سوال واقعی در مورد خود پوشش نیست، بلکه در مورد حالت های خرابی خاص است که تا دیر نشده نادیده گرفته می شود.

اعتماد نابجا در یک لایه نازک میکرونی

من این را بارها دیده ام این مشخصات نیاز به گالوانیزه دارد، و گالوانیزه الکتریکی مورد توجه قرار می گیرد زیرا ارزان تر است و در قفسه ظاهر خوبی دارد - زیبا و براق. فرض بر این است که تمام آن روی است، بنابراین باید محافظت مشابهی ارائه دهد. این اولین تله است الکتروگالوانیزه کردن اساساً یک فرآیند الکترولیتی است که یک لایه نازک و یکنواخت معمولاً در حدود 5-10 میکرون رسوب می دهد. برای ظاهر عالی است و از پایه مناسب در برابر خوردگی جوی خشک محافظت می کند. اما در حقیقت محیط خشن- به سکوهای ساحلی ساحلی، خطوط دریچه فرآوری شیمیایی یا زیرشاخه ماشین آلات در مناطق یخ زدایی فکر کنید - که اطمینان به سرعت تبخیر می شود. این لایه خیلی نازک است که پس از در معرض خطر قرار گرفتن، عملکرد آند قربانی قابل توجهی را ارائه نمی دهد.

شکست به ندرت به عنوان یک زنگ زدگی عمومی شروع می شود. این اغلب یک حمله حفره ای موضعی است. یک خراش در حین نصب، یک ریز ترک در اثر شکل‌گیری یا حتی لبه‌ای که پوشش به طور طبیعی نازک‌تر است، نقطه شروع می‌شود. در گالوانیزه گرم، پوشش ضخیم تر و لایه های آلیاژ آهن-روی همچنان می توانند از فولاد در صورت خراش محافظت کنند. در قطعات الکتروگالوانیزه، شکاف تقریباً بلافاصله به فلز پایه می رسد. از آنجا، خوردگی زیر لایه خزش می کند و روی نمی تواند به طور فداکارانه ای از یک منطقه بزرگ محافظت کند زیرا جرم کافی روی وجود ندارد. در نهایت با خونریزی از زیر یک لایه روی که هنوز به نظر دست نخورده به نظر می رسد، از زنگ زدگی خارج می شود، که یک کابوس برای بازرسی است.

ما سال‌ها قبل یک آزمایش کنار هم انجام دادیم، حتی نمونه‌های علمی که فقط روی یک حصار در نزدیکی یک تصفیه‌خانه فاضلاب آویزان شده بودند. نمونه های غوطه ور گرم بعد از 6 ماه زنگ سفید (اکسید روی) را نشان دادند اما زنگ قرمز را نشان ندادند. را واشر الکتروگالوانیزه نمونه ها؟ آنها در کمتر از 90 روز شروع به نشان دادن لکه های زنگ قرمز در سوراخ پیچ ها و لبه های بریده کردند. در ماه 8، زنگ به طور گسترده ای گسترش یافت. آن پوشش نازک و یکنواخت دشمن خودش است - بدون ضخامت اضافی در لبه های آسیب پذیر.

جایی که الکتروگالوانیزه ممکن است نگه دارد (و جایی که مطلقاً نمی تواند)

این همه عذاب و غم نیست. محیط های کنترل شده ای وجود دارد که الکتروگالوانیزه کردن کاملاً کافی و مقرون به صرفه است. کاربردهای داخلی با رطوبت پایدار و کم، یا در مجموعه هایی که از جو مهر و موم شده اند (مانند برخی از محفظه های الکتریکی با مهر و موم های واشر). نکته اصلی عدم وجود رطوبت مداوم یا عوامل شیمیایی تهاجمی است. به عنوان مثال، من آن را برای اتصالات ساختاری داخلی در قفسه بندی انبار مشخص کرده ام. خوب است

مناطق ممنوعه مطلق شامل کلریدها، چرخه های مکرر مرطوب-خشک یا بخارهای اسیدی/قلیایی هستند. من پروژه ای را به یاد می آورم که شامل کانال کشی در یک کارخانه فرآوری مواد غذایی با میعانات اسیدی ملایم بود. مهندس واشر تخت الکتروگالوانیزه را برای همه فلنج ها مشخص کرد. آنها در هنگام نصب عالی به نظر می رسیدند. در عرض یک سال، نشتی در چندین مفاصل داشتیم. واشرها تا حدی خورده بودند که نیروی گیره و یکپارچگی آب بندی را از دست داده بودند. محصول خوردگی (زنگ) نیز حجم بیشتری را اشغال می کرد که از نظر تئوری می تواند بار پیچ و مهره را افزایش دهد، اما در واقعیت، فقط مواد واشر تخریب شده را خرد می کند. رفع این مشکل، خاموش شدن کامل و جایگزینی با 316 واشر فولادی ضد زنگ بود - درس دردناکی از هزینه نصب کل.

عامل دیگری که اغلب نادیده گرفته می شود، سازگاری گالوانیکی است. جفت کردن واشر الکتروگالوانیزه با فلنج و پیچ فولادی ضد زنگ در محیط مرطوب، و شما یک باتری ساخته اید. روی (آندی) برای محافظت از ضد زنگ (کاتدی) ترجیحاً خورده می شود. این می تواند مصرف آن لایه نازک روی را با سرعت هشدار دهنده ای تسریع کند. در چنین تنظیماتی، ممکن است بهتر باشد از یک واشر فولادی کربنی ساده استفاده کنید و به غیرفعال شدن ضد زنگ تکیه کنید، یا بهتر است که با همه مواد مطابقت داشته باشید. نکته این است که واشر را نمی توان به صورت مجزا انتخاب کرد.

دیدگاه تامین کننده و واقعیت های مادی

صحبت با تولیدکنندگان، محدودیت های عملی را روشن می کند. برای قطعات استاندارد و با حجم بالا، الکتروگالوانیزه به دلیل سرعت، هزینه و زیبایی ظاهری، پادشاهی است. شرکتی مثل شرکت تولید اتصال دهنده Handan Zitai ، آموزشی ویبولیتینکه در مرکز اصلی تولید بست چین در Yongnian، Hebei واقع شده است، می تواند دسته های عظیمی از واشرهای استاندارد را از طریق خطوط آبکاری به طور موثر اجرا کند. موقعیت آنها در نزدیکی مسیرهای حمل و نقل اصلی مانند راه آهن پکن-گوانگژو و بزرگراه ملی 107 یک مزیت لجستیکی برای تامین این قطعات حساس به هزینه و حجم بالا در سطح جهانی است. می توانید پیشنهادات استاندارد آنها را در سایت آنها در آدرس بررسی کنید https://www.zitaifasteners.com. برای آنها، این یک فرآیند استاندارد است که بخش عظیمی از نیازهای عمومی بازار را برآورده می کند.

با این حال، هنگامی که به الزامات فنی برای خدمات سخت توجه کنید، گفتگو تغییر می کند. همان تامین کنندگان اغلب دور شدن از الکتروگالوانیزه خالص را برای کاربردهای حیاتی توصیه می کنند. آنها ممکن است پس از درمان مانند پوشش های تبدیل کرومات (زرد، آبی یا شفاف) را پیشنهاد کنند که با غیرفعال کردن سطح روی، یک لایه مقاومت در برابر خوردگی را اضافه می کند. این به تاخیر در شروع زنگ سفید و تا حدی زنگ قرمز کمک می کند. اما این یک تاخیر است، نه یک تغییر اساسی در ضخامت پوشش یا ظرفیت قربانی. برای هزینه کمی بیشتر، پوشش‌های ورقه‌ای روی (مانند Geomet یا Delta Protekt) عملکرد بسیار بهتری را ارائه می‌دهند، زیرا لایه‌ای ضخیم‌تر و مقاوم‌تر در برابر سد ایجاد می‌کنند که حاوی تکه‌های آلومینیومی نیز می‌باشد. اما اکنون شما در حال ترک قلمرو ارزان‌ترین بست کالا هستید.

غذای آماده؟ زنجیره تامین برای استاندارد بهینه شده است. تعیین محیط های خشن به این معنی است که شما باید به طور فعال استاندارد را از حالت انتخاب خارج کنید و اغلب در یک نظم خاص شرکت کنید، که بر زمان و هزینه کار تاثیر می گذارد. این یک مبادله است که بسیاری از پروژه ها در فاز مهندسی ارزش اشتباه می شوند.

موردی در نقطه: بازسازی که بیش از شکست اولیه به ما آموخت

ما یک کار مقاوم سازی در لوله کشی در فضای باز در تاسیسات پتروشیمی داشتیم. واشرهای اولیه از فولاد کربنی ساده بودند و به صورت جامد به فلنج ها زنگ زده بودند و برای برداشتن آن نیاز به مشعل داشت. واکنش حرکتی زانو برای جلوگیری از چسبندگی به الکتروگالوانیزه ارتقا داده شد. ما انجام دادیم. دو سال بعد، در طی یک چرخش، متوجه شدیم که واشرهای جدید گیر نکرده اند، اما به شدت خورده شده اند و ضخامت قابل توجهی از دست رفته است. سطوح آب بندی حفره دار و ناهموار بود.

محیط یک ترکیب قاتل بود: آثار بخار متناوب (گرما و رطوبت)، ترکیبات گوگردی محیط در هوا، و نمک ساحلی. پوشش الکتروگالوانیزه مدت زیادی از بین رفته بود. تجزیه و تحلیل پس از مرگ به این نتیجه رسید که لایه نازک روی به سرعت در سال اول مصرف شد. سپس فولاد پایه باقیمانده با سرعتی تند خورده شد، احتمالاً به دلیل فعالیت گالوانیکی اولیه و محیط تهاجمی. این ارتقا در واقع به ما احساس امنیت کاذب داد و منجر به سطح آب بندی تخریب شده تری نسبت به زمانی که از ابتدا از پوشش ضخیم تر و انعطاف پذیرتر یا کلاً مواد متفاوت استفاده می کردیم، شد.

این شکست ما را به سمت مشخص کردن گالوانیزه گرم (با دقت لازم برای تحمل ابعاد و قطره‌های قطره‌ای) یا روی برای چنین خدمات سخت مرزی سوق داد. برای موارد واقعاً شدید، علیرغم جهش هزینه، به طور کامل از فولاد کربنی روکش شده صرف نظر کردیم و به واشرهای آلومینیومی یا فولادی ضد زنگ رفتیم. کل هزینه نشتی یا خاموشی برنامه ریزی نشده، هزینه مواد واشر را کاهش می دهد.

نکات کاربردی و مشخص کردن با چشمان باز

بنابراین، حکم در مورد چیست دوام واشر الکتروگالوانیزه? این یک بله مشروط است، با هشدارهای سنگین. شما باید خشن را خیلی خاص تعریف کنید. گهگاهی متراکم می شود یا اسپری مستقیم است؟ آیا PH خنثی است یا کمی پایین است؟ چرخه دما چیست؟ این جزئیات بیشتر از برچسب گسترده اهمیت دارند.

قانون کلی من در حال حاضر: اگر محیط به اندازه ای خورنده باشد که به بیش از رنگ آمیزی سازه های فولادی اطراف نیاز داشته باشد، الکتروگالوانیزه به تنهایی روی یک جزء آب بندی حیاتی یک قمار است. آن را یک پوشش محافظ آرایشی یا بسیار ملایم در نظر بگیرید، نه یک سیستم جلوگیری از خوردگی قوی. همیشه عواقب شکست را در نظر بگیرید. خرابی واشر در پانل دسترسی آزاردهنده است. خرابی همان واشر در یک خط سوخت پرفشار یک فاجعه است.

در نهایت محیط را در مشخصات خود مستند کنید. فقط گالوانیزه ننویسید فرآیند را مشخص کنید (الکتروگالوانیزه شده بر اساس ASTM B633، نوع I، Fe/Zn 5)، و در صورت امکان، برای مقاومت کمی بیشتر، به پوشش تبدیل کرومات (نوع II) نیاز دارید. یا بهتر از آن، ساعات مورد نیاز تست اسپری نمک را برای شکست تعریف کنید (به عنوان مثال، ASTM B117). 96 ساعت بدون زنگ قرمز با 500 ساعت بسیار متفاوت است. این امر باعث ایجاد مکالمه ظریف تری با تامین کننده شما می شود، خواه سازنده بزرگی مانند Handan Zitai فوق الذکر باشد یا یک توزیع کننده محلی. این بحث را از کالا به جزء مهندسی منتقل می کند، که دقیقاً همان چیزی است که یک واشر در یک محیط سخت باید باشد.