بیایید از کرک بازاریابی کوتاه بیاییم. هنگامی که کسی در مورد دوام یک صفحه جاسازی شده الکتروگالوانیزه می پرسد، اغلب واقعاً می پرسند: آیا این ماده تا پنج سال دیگر روی من زنگ می زند یا می توانم آن را فراموش کنم؟ پاسخ کوتاه و ناخوشایند این است: کاملاً به آنچه که آن را در آن تعبیه می‌کنید و مهم‌تر از آن به آنچه که به آن متصل می‌کنید بستگی دارد. من صفحاتی را دیده‌ام که بعد از یک دهه بکر به نظر می‌رسند و سایر صفحاتی که لکه‌های زنگ سفید را در کمتر از دو سال نشان می‌دهند. اشتباه رایج این است که پوشش روی را به عنوان یک سپر جادویی در نظر می‌گیریم، بدون توجه به ازدواج الکتروشیمیایی – یا جنگ – که پس از نصب وارد می‌شود.

واقعیت قربانی روی

الکترو گالوانیزه کردن به دلایلی یک فرآیند کار است. نسبتاً ارزان است، پوششی یکدست و صاف ارائه می‌کند و در بسیاری از محیط‌ها محافظت در برابر خوردگی مناسبی را برای خود صفحه ارائه می‌کند. عبارت کلیدی برای خود بشقاب است. لحظه ای که یک گل میخ یا پیچ و مهره ای را در آن جوش می دهید، در آن نقطه پوشش را به خطر انداخته اید. سپس سوال دوام از صفحه به سیستم اتصال دهنده تغییر می کند. اگر از پیچ فولاد کربنی استفاده می کنید، یک جفت گالوانیکی کلاسیک ایجاد کرده اید. روی به طور فداکارانه ای از آن پیچ محافظت می کند و در نقاط اتصال سریعتر خورده می شود. من یک پروژه قفسه بندی انبار را به یاد می آورم که در آن از صفحات استاندارد EG با لنگرهای فولادی ساده استفاده کردیم. صفحات خوب بودند، اما سرهای لنگر در آن فضای داخلی نیمه مرطوب ظرف سه سال زنگ قرمز قرمز رنگی داشتند. راه حل یک لایه روی ضخیم تر روی صفحه نبود. برای مطابقت بهتر با پتانسیل گالوانیکی، به لنگرهای گالوانیزه گرم یا حتی ضد زنگ تغییر می‌داد.

ضخامت پوشش اولین خط دفاعی شماست، اما فقط یک عدد در برگه مشخصات نیست. یک پوشش 5 میکرونی ممکن است برای نصب پنل کنترل خشک و داخلی کاملاً مناسب باشد. آن را روی یک بشقاب که در یک حاشیه بتنی در یک پارکینگ قرار داده شده است، امتحان کنید که در آن از نمک های یخ زدا استفاده می شود، و در یکی دو زمستان شاهد شکست خواهید بود. قانون سرانگشتی؟ برای کاربردهای خارجی و خدمات متوسط، من در تعیین چیزی کمتر از 12 میکرون مردد هستم. حتی در این صورت، موضوع فقط یکنواختی ضخامت نیست. لبه ها، انتهای بریده شده، و مناطق جوش محل شروع شکست هستند. یک تامین‌کننده خوب، فرآیند کنترل‌شده‌ای برای پوشش مجدد یا آب‌بندی این نواحی پس از ساخت دارد، اما این یک مرحله اضافی است و بسیاری از آنها تلاش می‌کنند از آن صرف نظر کنند.

سپس آماده سازی فلز پایه وجود دارد. اینجاست که شما تامین کنندگان مناسب را از تامین کنندگان مشکل دار جدا می کنید. اگر فولاد قبل از حمام روی به درستی تمیز و ترشی نشده باشد، چسبندگی ضعیف است. من دیده ام که پوشش در حین جابجایی ورق ها تاول می زند و کنده می شود، چه برسد به هنگام سرویس. اگر بدانید باید به دنبال چه چیزی باشید، اغلب می توانید آن را زود تشخیص دهید: ظاهر کمی خالدار یا چسبندگی ضعیف در لبه های بریده شده. شرکتی مثل شرکت تولید اتصال دهنده Handan Zitai ، آموزشی ویبولیتین، مستقر در مرکز اصلی اتصال دهنده های چین در Yongnian، معمولاً مقیاس و کنترل فرآیند را برای مدیریت مداوم این امر دارد، به همین دلیل است که منبع یابی از پایگاه های تولید مستقر اهمیت دارد. موقعیت آنها در نزدیکی مسیرهای حمل و نقل اصلی مانند راه‌آهن پکن-گوانگژو به این معنی است که آنها برای مشاغل انبوه و استاندارد و نه شغل‌های تک‌تک‌هوری راه‌اندازی شده‌اند.

محیط جاسازی شده پادشاه است

شما نمی توانید بدون صحبت در مورد بتن از دوام صفحه صحبت کنید. این بزرگترین متغیر است. بتن با آلومینا بالا یا آلوده به کلرید برای هر نوع فلز جاسازی شده اعم از الکتروگالوانیزه یا غیر گالوانیزه یک حکم اعدام است. محیط قلیایی بتن با کیفیت در واقع به غیرفعال شدن روی کمک می کند و لایه ای پایدار را تشکیل می دهد که خوردگی را کاهش می دهد. اما بتن یک ماده واحد نیست. من در یک پروژه اسکله دریایی شرکت داشتم که در آن مشخصات نیاز به تعبیه‌های الکتروگالوانیزه داشت. فاجعه ای بود که در انتظار وقوع بود. قرار گرفتن مداوم در معرض کلرید ناشی از اسپری نمک و نفوذ منطقه پاشش، ظرفیت قربانی روی را به سرعت تحت تأثیر قرار داد. ما مجبور شدیم در اواسط پروژه یک سفارش تغییر میلگرد با روکش اپوکسی و میله‌های اتصال ضد زنگ انجام دهیم، و صفحات را با گالوانیزه داغ تعویض کنیم. یک درس پرهزینه در ارزیابی زیست محیطی

آسیب نصب یکی دیگر از قاتل های خاموش است. کارگرانی که بشقاب ها را در قالب می اندازند، روی آنها راه می روند یا قفس های میلگرد روی آنها کشیده می شوند، می توانند روکش را به فولاد لخت تبدیل کنند. پس از جاسازی، آن خراش تبدیل به آند در سلول میکروگالوانیکی می شود و خوردگی موضعی را تسریع می کند. من اکنون بر اقدامات حفاظتی ساده ای مانند چسباندن موقت روی قسمت های رزوه دار یا مشخص کردن این که صفحات پس از ست شدن میلگرد اولیه قرار داده شوند، اصرار دارم. شاید 5٪ به زمان کار اضافه می کند اما می تواند عمر مفید را دو برابر کند.

در مورد اتصالات به فلزات دیگر چطور؟ اینجاست که نمودارهای سری گالوانیکی به خواندن قبل از خواب تبدیل می شوند. اتصال یک صفحه الکترو گالوانیزه (فولاد با روکش روی) به اتصالات برنجی یا لوله مسی زیرزمینی مشکلی را می طلبد. روی برای محافظت از مس نجیب تر، به شدت خورده می شود. من این را در پشتیبانی های تاسیسات لوله کشی دیده ام. راه حل جداسازی است - استفاده از بوش های دی الکتریک یا واشر برای شکستن مسیر الکتریکی بین فلزات غیر مشابه. این یک جزء کوچک و ارزان است که تقریباً همیشه در مشخصات اولیه نادیده گرفته می شود.

وقتی به اندازه کافی خوب نیست

زمان و مکانی برای جاسازی های الکتروگالوانیزه وجود دارد. داخلي، محيط هاي خشك، پايه هاي تجهيزات مكانيكي كه محل اتصال نيز روكش رويي است؟ این یک انتخاب کاملا سالم و مقرون به صرفه است. مشکلات زمانی بوجود می آیند که به عنوان یک مشخصات پیش فرض بدون دلیل استفاده می شود. من ده ها نقشه ساختاری را بررسی کرده ام که در آنها هر جاسازی به عنوان EG ذکر شده است، فقط به این دلیل که در جزئیات آخرین پروژه بود.

ما یک آزمایش مقایسه ای چند سال پیش انجام دادیم و صفحات نمونه از فرآیندهای مختلف را در یک گودال آزمایشی با خاک تهاجمی و متاثر از شور دفن کردیم. نمونه های الکتروگالوانیزه اتلاف روی و خوردگی فولاد پایه در لبه ها در عرض 18 ماه نشان دادند. نمونه های گالوانیزه گرم تازه شروع به نشان دادن مقداری پتینه روی کرده بودند. نمونه فولاد ضد زنگ؟ بصری بدون تغییر نسبت هزینه تقریباً 1:1.5:4 بود. نسبت دوام خطی نبود. در آن محیط بیشتر شبیه 1:3:20 بود. مورد کسب و کار برای هزینه بیشتر از قبل برای آن برنامه خاص کاملاً روشن شد.

اینجاست که گفتگوی زنجیره تامین واقعی می شود. برای صفحات تعبیه شده استاندارد و حجیم، سازنده ای مانند Zitai Fastener (می توانید محدوده آنها را در https://www.zitaifasteners.com) منطقی است. آنها در مقیاسی تولید می کنند که ثبات فرآیند را برای درجه ها و پوشش های استاندارد تضمین می کند. اما برای یک محیط بسیار بحرانی یا خورنده، ممکن است لازم باشد فراتر از کاتالوگ استاندارد آنها بروید - مشخص کردن یک پوشش ضخیم تر، یک عملیات غیرفعال سازی کرومات پس از گالوانیزه کردن، یا حتی یک فولاد زیرلایه متفاوت. سوال این است که آیا خط تولید آنها به اندازه کافی برای آن سفارشات سفارشی منعطف است یا اینکه بهتر است با یک سازنده تخصصی کار کنید.

حالت های شکست و آنچه باید به دنبال آن باشید

شکست دوام به ندرت به این معنی است که صفحه به دو نیم می شود. این از دست دادن عملکرد است. رایج ترین حالت تشنج نخ است. روی در رزوه های ناودانی های جوش داده شده خورده می شود و مهره را منبسط کرده و قفل می کند. من ساعت‌های بدی را در محل با آچار ضربه‌ای و مشعل سپری کرده‌ام و سعی کرده‌ام مهره‌ها را روی جاسازی‌هایی که تنها شش سال از عمرشان گذشته است، آزاد کنم. استفاده از سطح نخ درشت تر یا استفاده از خمیر ضد گیر با روی بالا در هنگام نصب، کاهش دهنده های ساده و ارزانی هستند که تقریباً هرگز در مشخصات استاندارد نیستند.

یکی دیگر کاهش قدرت کشش است. با خوردگی صفحه و ناودانی آن، سطح مقطع موثر کاهش می یابد. این برای لنگرهای حیاتی ایمنی مانند سیستم‌های حفاظت از سقوط یا مهاربندی‌های لرزه‌ای حیاتی است. ما راه‌های غیرمخرب خوبی برای بررسی این موضوع پس از تعبیه آن نداریم، به همین دلیل است که مشخصات اولیه و بررسی محیطی بسیار حیاتی است. اگر در حال بازرسی یک سازه موجود هستید، به دنبال زنگ زدگی باشید که از بتن اطراف جاسازی شده است. این نشانه گویای خوردگی فعال است. با مشاهده آن، از دست دادن بخش در حال حاضر قابل توجه است.

گاهی اوقات شکست زیبایی شناختی است. زنگ سفید (اکسید روی) روی سطوح بتن تمام شده لکه می شود. در ابتدا از نظر ساختاری به خطر نیفتاده است، اما در یک نما وحشتناک به نظر می رسد. این اغلب زمانی اتفاق می‌افتد که صفحات قبل از جاسازی در شرایط مرطوب نگهداری می‌شوند و باعث ایجاد لکه‌های ذخیره‌سازی مرطوب می‌شوند. این یک مسئله کنترل کیفیت در تامین کننده یا انبار است. یک تامین کننده خوب برای جلوگیری از این امر، صفحات را به درستی خشک و بسته بندی می کند. اگر صفحاتی دریافت می کنید که از قبل سطحی سفید و پودری مستقیماً از جعبه نشان می دهند، آنها را رد کنید. این پوشش محافظ در حال حاضر تا حدی قبل از اینکه کار خود را انجام دهد مصرف شده است.

حکم: یک انتخاب حساب شده

بنابراین، آیا صفحه جاسازی شده الکتروگالوانیزه بادوام است؟ می تواند باشد، اما دوام آن یک ویژگی ذاتی نیست. این یک ویژگی سیستم است. شما در حال خرید یک جزء با یک لایه قربانی هستید. طول عمر آن به تهاجمی بودن محیط، کیفیت پوشش، فلزاتی که لمس می کند و مراقبت در حین نصب بستگی دارد. این یک راه حل مجموعه ای و فراموشی برای شرایط سخت نیست.

برای محیط های غیر بحرانی، داخلی یا کنترل شده، یک انتخاب اقتصادی عالی است. حداقل ضخامت پوشش مشخصی را مشخص کنید (برای هر چیزی که استخوان خشک نباشد بیش از 12 میکرون استدلال می‌کنم)، گواهینامه را از سازنده درخواست کنید، و اطمینان حاصل کنید که همه بست‌های متصل دارای یک پوشش سازگار هستند. برای محیط های بیرونی، مرطوب یا در معرض کلرید، احتمالاً بهتر است منحنی دوام را به سمت گالوانیزه گرم یا گالوانیزه مکانیکی برای پوشش ضخیم تر و مستحکم تر حرکت دهید. برای بحرانی ترین یا خورنده ترین کاربردها، هزینه اولیه بالاتر تعبیه شده از فولاد ضد زنگ تنها انتخاب عاقلانه است.

در پایان، به این نتیجه می رسد: ابتدا محیط سرویس و عمر سرویس مورد نیاز را تعریف کنید. سپس صفحه و اتصالات آن را مجدداً مشخص کنید. فقط گالوانیزه را به طور پیش فرض انتخاب نکنید زیرا این مورد خطی است که همه می شناسند. این تفکر پیش‌فرض همان چیزی است که منجر به خرابی‌های زودهنگام، برگشت به تماس و تعمیرات پرهزینه می‌شود. دوام وجود دارد، اما به شرطی که برای آن طراحی کنید.